• Παλεύοντας να νιώσω σαν «γυναίκα».

    Η υπογονιμότητα και οι πολυκυστικές ωοθήκες με έχουν κάνει και νιώθω σαν θυμωμένος έφηβος και άντρας... όχι γυναίκα.

  • Κρατώντας το κεφάλι ψηλά

    Θα συνεχίσω να προσπαθώ και δεν θα τα παρατήσω. Ξέρω πως αν συνεχίσω να έχω πίστη, τα χρήματα για την θεραπευτική αγωγή κάπου θα βρεθούν. .

  • Νιώθω στεναχώρια…

    Βίωσα όλα τα συναισθήματα, πλην αυτού που λαχταρούσα περισσότερο, την αποδοχή. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο εδώ και 17 χρόνια, όσο δηλαδή έχει διαρκέσει και η διαδρομή μας προς την δημιουργία μιας οικογένειας.

  • Στείρα και όχι «χωρίς παιδί»

    Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καταλάβει πως ενώ λατρεύω τον θετό μου γιο, παραμένω η «στείρα».

  • Πόνος και Θλίψη

    Προσπαθούμε να κάνουμε παιδί εδώ και δέκα χρόνια, έχω πολυκυστικές ωοθήκες. Οι φίλοι μας και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών μας αποκτάνε τα δικά τους παιδιά ξανά και ξανά.

 Fb: @mystikipyli
Twitter: @mystikipyli

mitrotita.gr

Υπογόνιμες σκέψεις...

 

 

 

 

 

Tα 'χουμε πει τα 'χουμε ξαναπεί...
Μα είναι όντως κάτι βράδια που δεν περνάει η ώρα...
Προσπαθείς όλη μέρα να κρατηθείς στο ύψος των περιστάσεων και σου έρχεται ένα χαστούκι...

από εκεί που δεν το περιμένεις..Μία σκέψη, μία κουβέντα, μία εικόνα.. οτιδήποτε...

 

Μια φορά νόμιζα ότι όλα θα έρθουν αβίαστα, χωρίς κόπο, μαγικά.. το έχω ξαναγράψει, το ξέρω.. αλλά θα το ξαναπώ...

Κι όμως προσπάθησα πολύ για να είμαι μαζί με αυτό τον άνθρωπο που τόσο ήθελα, όταν άλλοι το είχαν απλόχερα...
Κουράστηκα πολύ για να οργανώσω έναν οικονομικό γάμο και να φτιάξουμε το σπίτι μας, όταν οι άλλοι τα είχαν δεδομένα όλα αυτά..
Οπότε, έλεγα … το παιδί «μου το χρωστάει» ο Θεός. Θα έρθει γρήγορα..
Και δεν είχα άγχος. Όμως, κατάλαβα ότι ο Θεός δε χρωστάει σε κανέναν… ούτε και του χρωστάει κανείς τίποτα.
Αργότερα, σιγά- σιγά ήρθε το κλάμα, το παράπονο, και -φυσικά- το άγχος.
Μαζί με το "γιατί"...


Και θα το λέω μέχρι να γίνω μάνα, ΑΝ γίνω. Γιατί, γιατί, γιατί;
Δεν είπα ποτέ «γιατί αυτή και όχι εγώ».. το μόνο που έλεγα είναι «γιατί όχι ΚΑΙ εγώ;»...
Και γιατί πρέπει να περιτριγυρίζομαι από κατίνες που είναι όλη την ώρα "το μωρό" και "το μωρό".. όταν γνωρίζουν το πρόβλημά μου;
Το μοιράστηκα, ναι! Το μοιράστηκα για να μη χρειάζεται να κρύβομαι κάθε φορά που με ρωτάνε "πότε θα κάνετε παιδί"... και η απάντηση είναι "όταν μπορέσουμε"...


Εγώ αυτό που έχω καταλάβει, και ας ακούγεται ρατσιστικό, είναι ότι εμείς είμαστε περισσότερο άνθρωποι. Εκτιμάμε περισσότερο σημαντικά πράγματα που άλλοι θεωρούν δεδομένα και αυτονόητα. Έχω συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν μάνες που δε θα έπρεπε να είναι μάνες. Δε μιλάω για όλες, φυσικά, και αυτό δεν έχει να κάνει με το αν θα κάνω ή όχι δικό μου παιδί. Έχει να κάνει με γεγονότα, έχει να κάνει με την αλήθεια.


Θέλω να το πω εδώ γιατί μόνο εδώ δε θα παρεξηγηθώ. Καμία δε θα είναι η πρώτη που έμεινε έγκυος και καμία δε θα είναι η τελευταία. Είναι κατόρθωμα, αλλά είναι κατόρθωμα για την ψυχή του ανθρώπου και όχι για το θεαθήναι. Είναι κάτι που συμβαίνει και είναι φυσιολογικό... Κι όμως συμπεριφέρονται σαν να είναι μοναδικές, σαν να είναι άρρωστες, σαν να θέλουν να σου πουν κάτι...
Κάτι που ξέρουν ότι δε θέλεις να ακούσεις...
Συγνώμη για το σεντόνι.. αλλά είχα την ανάγκη να τα πω!

 

Λένη

 

Copyright © 2020 Μυστική Πύλη - mitrotita.gr Rights Reserved.
SlideBar

Τέλος συζήτησης

SlideBar