• Παλεύοντας να νιώσω σαν «γυναίκα».

    Η υπογονιμότητα και οι πολυκυστικές ωοθήκες με έχουν κάνει και νιώθω σαν θυμωμένος έφηβος και άντρας... όχι γυναίκα.

  • Κρατώντας το κεφάλι ψηλά

    Θα συνεχίσω να προσπαθώ και δεν θα τα παρατήσω. Ξέρω πως αν συνεχίσω να έχω πίστη, τα χρήματα για την θεραπευτική αγωγή κάπου θα βρεθούν. .

  • Νιώθω στεναχώρια…

    Βίωσα όλα τα συναισθήματα, πλην αυτού που λαχταρούσα περισσότερο, την αποδοχή. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο εδώ και 17 χρόνια, όσο δηλαδή έχει διαρκέσει και η διαδρομή μας προς την δημιουργία μιας οικογένειας.

  • Στείρα και όχι «χωρίς παιδί»

    Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καταλάβει πως ενώ λατρεύω τον θετό μου γιο, παραμένω η «στείρα».

  • Πόνος και Θλίψη

    Προσπαθούμε να κάνουμε παιδί εδώ και δέκα χρόνια, έχω πολυκυστικές ωοθήκες. Οι φίλοι μας και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών μας αποκτάνε τα δικά τους παιδιά ξανά και ξανά.

 Μυστική Πύλη
...γύρισε το κλειδί

Υπο_γόνιμες σκέψεις...

 

 

 

 

 

Όλα ξεκίνησαν πριν κάποια χρόνια. Ήμουν ανύπαντρη και μετά από χρόνιες ενοχλήσεις και μετά από άπειρες επισκέψεις σε γιατρούς, όπου κανείς δεν μπορούσε να διαγνώσει με σιγουριά το πρόβλημά μου εισήχθη στο νοσοκομείο...

για να κάνω μια λαπαροσκόπηση προκειμένου να δω τι συμβαίνει. Όλα ήταν μια υπόθεση ρουτίνας. Θα έβγαινα αυθημερόν...

Όταν πλέον ξύπνησα στο φορείο με ανυπόφορους πόνους και την ώρα να έχει περάσει επικίνδυνα κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγε καλά... Το πόρισμα τελικά ήταν ότι έπασχα από χρόνια σαλπιγγίτιδα, η οποία είχε γίνει περιτονίτιδα ένα στάδιο πριν τη σηψαιμία... Αν δεν είχε γίνει αυτή η εισαγωγή ίσως να μην ζούσα εγώ τώρα. Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ... Ύστερα από ένα ανοικτό χειρουργείο και αφού δε γινόταν αλλιώς αφαιρέθηκαν οι σάλπιγγές μου. Αυτό σήμαινε και αδυναμία φυσικής σύλληψης.
 

Οι επόμενες μέρες και μήνες ήταν δύσκολοι μιας και δεν περίμενα ποτέ μια τέτοια εξέλιξη, αλλά και γιατί μετά από όλα αυτά , το ένα πρόβλημα διαδεχόταν το άλλο και μπαινόβγαινα στα νοσοκομεία. Θεραπείες και πάλι θεραπείες, αγωγές και πάλι αγωγές. Αυτό όμως που μου έτρωγε τα σωθικά ήταν το γεγονός ότι ήμουν πια υπογόνιμη, πριν ακόμα παντρευτώ. Και το τραγικό της ιστορίας είναι ότι άλλοι το ανακαλύπτουν μετά το γάμο τους, όταν οι πρώτες προσπάθειες αποτυγχάνουν, ενώ εγώ το γνώριζα πριν παντρευτώ. Πολλές σκέψεις και πολλά βράδια αξημέρωτα ονειρευόμουν ότι κρατούσα ένα μωρό στην αγκαλιά μου.
Και μετά έρχεται ο φόβος. Θα παντρευτώ; Πώς θα μπορούσα να πω στον μελλοντικό μου άντρα ότι είμαι υπογόνιμη;
Και σα να μην έφταναν όλα αυτά η μητέρα μου έκλαιγε και συνέχεια την είχα πιάσει να μουρμουρίζει: Γιατί Παναγία μου; Γιατί στο δικό μου παιδί;»
Και μέσα σε όλα αυτά και ο κοινωνικός περίγυρος, τα ταμπού!
Κατάφερα να αντιμετωπίσω τους φόβους μου. Άρχισα να μη ντρέπομαι για αυτό, ούτε και να λυπάμαι τον εαυτό μου! Ο μόνος τρόπος για να συλλάβω ήταν η εξωσωματική διαδικασία. Ήξερα ότι ήταν δύσκολη αλλά θα τα κατάφερνα! Ήμουνα σίγουρη!
Ύστερα από δυο χρόνια γνώρισα τον άντρα μου! Αμέσως αγαπηθήκαμε, ερωτευτήκαμε και παντρευτήκαμε. Θέλαμε τα ίδια πράγματα! Και εγώ ποτέ δεν έκανα το λάθος να ντραπώ και να του αποκρύψω την αλήθεια.
Έτσι πέρυσι τέσσερα χρόνια μετά από εκείνο το χειρουργείο ξεκινήσαμε τη διαδικασία. Το άγχος μπροστά σε μια διαδικασία άγνωστη προς εμάς δικαιολογημένο. Μέχρι τη στιγμή της αποτυχίας. Συναισθήματα απογοήτευσης και κενότητας με κυρίευσαν.
Μετά από αυτή ακολούθησαν άλλες δύο αποτυχημένες εξωσωματικές αλλά και δυο αποτυχημένες μεταφορές κατεψυγμένων εμβρύων! Kαι έκανα και την Τρίτη μεταφορά κατεψυγμένων που πίστευα ότι θα πετύχει! Αλλά δεν πέτυχε.

Και ο καιρός περνά και οι καταστάσεις αλλάζουν. Η εμπιστοσύνη σε ανθρώπους και σε γιατρούς κλονίζεται! Πλέον έχουμε αλλάξει γιατρό! Κάποια πράγματα μας έκαναν να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στο συγκεκριμένο γιατρό. Μετά από δυο χρόνια εντατικής προσπάθειας έχουμε κάνει πέντε εξωσωματικές και τρείς κύκλους με κατεψυγμένα. Έχουμε δοκιμάσει όλες τις μεθόδους, αλλά καμία δεν έφερε το πολυπόθητο αποτέλεσμα! Αλλά εμείς δε χάνουμε την αισιοδοξία μας! Είμαστε σίγουροι ότι με τον έναν τρόπο ή τον άλλο ο Θεός θα μας χαρίσει ένα παιδάκι και θα γίνουμε γονείς, είτε ένα βιολογικά δικό μας παιδί είτε όχι!
Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι αλλά και να χαίρομαι τη ζωή μου! Αρκεί που έχω την υγεία μου και τους ανθρώπους που με αγαπούν δίπλα μου! Αυτά είναι αρκετά για να είμαι ευτυχισμένη!

 

Όταν ο χρόνος περνά , οι καταστάσεις αλλάζουν. Όμως εσύ πρέπει να μπορείς να συνεχίζεις. Δεν έχει σημασία που η εμπιστοσύνη χάνεται, εσύ πρέπει να μπορείς να αντιπαλέψεις με όλες τις χαμένες προσδοκίες , με όλα τα όνειρα που διαψεύστηκαν. Σημασία έχει που υπάρχεις …, υπάρχει η ελπίδα και το όνειρο

 

Αφιέρωση
Αφιερώνω την ιστορία αυτή σε όλες τις γυναίκες που παλεύουν με την υπογονιμότητα και θα ήθελα να τις ενθαρρύνω- ποτέ να μη σταματήσουν να ονειρεύονται αλλά και να μη σταματήσουν να ΖΟΥΝΕ ανάμεσα στις προσπάθειες!!!
Την αφιερώνω επίσης στο γιατρό μου αλλά και στην εμβρυολόγο μου που πάντα είναι δίπλα μου!!
Αλλά και σε εκείνον τον γιατρό που προσπάθησε να με απομακρύνει από το όνειρο λέγοντας του πως με έκανε πιο δυνατή και ελπίζοντας ότι μέσα από αυτήν την ιστορία να καταλάβει το λάθος του και να μην προκαλέσει πόνο σε καμία άλλη γυναίκα.

Άλκηστις
 

Copyright © 2017 Μυστική Πύλη - mitrotita.gr Rights Reserved.
SlideBar

Τέλος συζήτησης

SlideBar