• Παλεύοντας να νιώσω σαν «γυναίκα».

    Η υπογονιμότητα και οι πολυκυστικές ωοθήκες με έχουν κάνει και νιώθω σαν θυμωμένος έφηβος και άντρας... όχι γυναίκα.

  • Κρατώντας το κεφάλι ψηλά

    Θα συνεχίσω να προσπαθώ και δεν θα τα παρατήσω. Ξέρω πως αν συνεχίσω να έχω πίστη, τα χρήματα για την θεραπευτική αγωγή κάπου θα βρεθούν. .

  • Νιώθω στεναχώρια…

    Βίωσα όλα τα συναισθήματα, πλην αυτού που λαχταρούσα περισσότερο, την αποδοχή. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο εδώ και 17 χρόνια, όσο δηλαδή έχει διαρκέσει και η διαδρομή μας προς την δημιουργία μιας οικογένειας.

  • Στείρα και όχι «χωρίς παιδί»

    Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καταλάβει πως ενώ λατρεύω τον θετό μου γιο, παραμένω η «στείρα».

  • Πόνος και Θλίψη

    Προσπαθούμε να κάνουμε παιδί εδώ και δέκα χρόνια, έχω πολυκυστικές ωοθήκες. Οι φίλοι μας και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών μας αποκτάνε τα δικά τους παιδιά ξανά και ξανά.

 Μυστική Πύλη
...γύρισε το κλειδί

Υπο_γόνιμες σκέψεις...

 

 

 

 

 

Όλα ξεκίνησαν για μας, τον Οκτώβριο του 2007. Θέλαμε να έρθει στη ζωή μας ένα μωρό... το δικό μας μωρό... και ξεκινήσαμε...
Η προσπάθεια δεν κράτησε πολύ. Μετά από ένα διάστημα πέντε περίπου μηνών άρχισα να νιώθω περίεργα.

Μια ιδιαίτερα κούραση, μια νύστα που διαρκούσε σχεδόν όλη μέρα, περίεργες ζαλάδες ώσπου διαπίστωσα πώς είχα καθυστέρηση. Δεν έχασα χρόνο. Πήρα ένα τεστ εγκυμοσύνης και το έκανα. Στίς 5/4/2008 και κατά τις 11 το βράδυ, ανακαλύπτω πώς είμαι έγκυος! Η χαρά μου απερίγραπτη. Χαρά που δεν έμελε να διαρκέσει πολύ….


Την επόμενη μέρα πήγα στην δουλειά, ένιωσα έναν πόνο, δυνατό και λίγο αίμα έκανε αισθητή την παρουσία του, για να με γεμίσει άγχος και αγωνία για το πολυτιμότερο φορτίο που κουβαλούσα μέσα μου. Τηλεφώνησα τον γιατρό μου, ο οποίος μου έδωσε αγωγή και μου πρότεινε να παραμείνω ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Επανέλαβα την β’ χορειακή, που αυτή τη φορά ήταν 1500 μονάδες. Το "συγχαρητήρια... είστε έγκυος" ήταν αρκετό για να με ανεβάσει για άλλη μια φορά στο ροζ συννεφάκι μου. Το αίμα είχε ήδη σταματήσει, τα πονάκια που είχα, για όλους ήταν φυσιολογικά όπως και η έντονη δυσφορία. Αφού και η επόμενη εξέταση της β’ χορειακής έδωσε το καταπληκτικό νούμερο των 5500 μονάδων άρχισα να νιώθω δειλά-δειλά, πώς όλα κυλούσαν πια ομαλά για τη δική μου εγκυμοσύνη.

 

Η μέρα του πρώτου ραντεβού με τον υπέρηχο - αυτόν που θα πιστοποιούσε την ύπαρξη του πολυπόθητου μωρού μου, - πλησίαζε! Όμως…. μια μέρα πριν Κυριακή, ξύπνησα με αφόρητους πόνους που δε μου επέτρεπαν να γυρίσω πλευρό στο κρεβάτι ή να σηκωθώ αλλά ούτε καν να αναπνεύσω. Ο φόβος επέστρεψε, πολύ πιο έντονος αυτή τη φορά και κούρνιασε βαθιά μες στην ψυχή. Πήρα τηλέφωνο αμέσως τον γιατρό μου, που για άλλη μια φορά μου σύστησε να παραμείνω ξαπλωμένη και αν οι πόνοι δεν υποχωρούσαν άμεσα… θα έπρεπε να πάω στο μαιευτήριο. Τα λεπτά, οι ώρες φάνταζαν αιώνες και ξαφνικά οι πόνοι εξαφανίστηκαν, σταμάτησαν εντελώς! Αποφασίσαμε με τον άντρα μου να μη ταλαιπωρηθώ παραπάνω εκείνη τη μέρα. Θα επισκεπτόμασταν την επόμενη τον γιατρό, στο προκαθορισμένο μας ραντεβού για να δούμε και το σποράκι μας. Και η αισιοδοξία επανήλθε ,τουλάχιστον εικονικά, γιατί μέσα μου κάτι έβαζε φραγμό στα όνειρα μου. Όμως δεν είπα τίποτα.


Την επόμενη μέρα ξεκινήσαμε και ήταν τόση η αγωνία μου που ξέχασα μέχρι και την τσάντα μου να πάρω μαζί. Σχεδόν τρέχοντας μπήκαμε στο δωμάτιο των υπερήχων όπου εκεί σταμάτησε ο χρόνος για μένα! «Εξωμήτριος κύηση» η γνωμάτευση του γιατρού. Δύο λέξεις άγνωστες στο δικό μου λεξιλόγιο, ικανές όμως να ρίξουν όλον τον ουρανό πάνω στο κεφάλι μου! Και εκεί, μέσα στον καταιγισμό διαφόρων συναισθημάτων ένας γλυκός ήχος ήταν αυτός που γλύκανε την δακρυσμένη μου καρδιά. Ήχος που δε θα ξεχάσω ποτέ. Ο ήχος της καρδιάς του , της καρδιάς του παιδιού που δε γνώρισα αλλά αγάπησα πολύ. Τα δάκρυα της καρδιάς μου ξεχείλισαν τα μάτια μου. Δε μπορούσα να τα σταματήσω αλλά ούτε να ελέγξω τις αντιδράσεις μου.
Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα βρισκόμουν στο χειρουργείο όπου εκεί παίχτηκε η τελευταία πράξη του δράματος μου . Αφαίρεση της μιας σάλπιγγας και η καρδιά μέσα μου σταμάτησε να χτυπά για πάντα.
Μάταια ο γιατρός μου προσπαθούσε να με καθησυχάσει λέγοντας μου ότι όλα πήγαν καλά και ότι σύντομα θα μπορούσα να ξανά μείνω έγκυος . Το μυαλό μου είχε κολλήσει στις στιγμές .
Το επόμενο διάστημα ήταν βασανιστικό…… κλείστηκα σπίτι μου με αμπαρωμένα τα παραθυρόφυλλα ,αρνούμενη να δω οποιονδήποτε και έκλαιγα συνεχώς. Θυμάμαι έντονα, ότι περίμενα να θα φύγει ο άντρας μου για την δουλειά για να μείνω μόνη και να κλάψω. Πίστευα ότι τα δάκρυα λύτρωναν τον αβάσταχτο πόνο μου! Ό χαμός ενός πολύ αγαπημένου προσώπου ήταν αυτό που με ταρακούνησε και με έκανε να σταθώ πάλι στα πόδια μου . Πήρα την απόφαση να ξαναπροσπαθήσω. Έξι μήνες προσπαθειών για φυσική σύλληψη δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Και προχώρησα παρακάτω….. άρχισα τους υπερήχους στον γιατρό με προγραμματισμένες επαφές… παράλληλα επανέλαβα ορμονικές εξετάσεις που έδειξαν ότι όλα λειτουργούσαν σαν ρολόι….. αλλά το πολυπόθητο πάλι δεν ερχόταν! Έκανα ακόμα ένα βήμα…… άρχισα να παίρνω φάρμακα ώστε να κάνω περισσότερα ωάρια και άλλα φάρμακα για να βοηθήσω την μοναδική μου πλέον σάλπιγγα να λειτουργήσει το καλύτερο δυνατό… μα πάλι τίποτα. Κάθε προσπάθεια μου έπεφτε στο κενό! Η εξωσωματική πια, ήταν μονόδρομος και εγώ δεν είχα χρόνο για να το καθυστερήσω. Έτσι βρήκα τον ειδικό και αφού θεώρησε ότι όλα λειτουργούσαν σωστά στον εσωτερικό μου κόσμο, ξεκινήσαμε την πρώτη μου εξωσωματική με μακρύ πρωτόκολλο. Τελείωσα με τις ενέσεις καταστολής και ξεκίνησα τις ενέσεις διέγερσης…. εκεί πέσαμε πάνω σε τοίχο. «Κυστικά ωάρια», δηλαδή ακατάλληλα προς γονιμοποίηση.
Ο γιατρός πρότεινε να σταματήσουμε την όλη διαδικασία γιατί η προσπάθεια θα ήταν μάταιη. Για άλλη μια φορά κόπηκα σε κομμάτια ! Οι ελπίδες μου εξανεμίστηκαν, μια προς μια ! Δεν άντεχα άλλο …..έψαχνα τρόπο να αδειάσω το μυαλό μου… τρόπο να μην σκέφτομαι πια! Και τον βρήκα…. Πήρα τον άντρα μου και φύγαμε για διακοπές . Εκεί κατάφερα να εκτονώσω τον θυμό, την πίκρα, την απογοήτευση.
Γυρίσαμε γεμάτοι ενέργεια και νέες αντοχές . Ξεκινήσαμε αμέσως. Η προσπάθεια αυτή ολοκληρώθηκε. Η καταστολή πήγε καλά η διέγερση ακόμα καλύτερα…. λίγο μας τρέλανε η οιστραδιόλη αλλά προχωρήσαμε στη εμβρυομεταφορά με τρία άριστα έμβρυα οκτώ κυττάρων και η αγωνία άρχισε….. οι 12 ημέρες της αναμονής ! Σε όλες αυτές τις ημέρες, είχα όλα τα συμπτώματα εγκυμοσύνης. Όλα όμως…. παρόλα αυτά το αποτέλεσμα ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία! Το απόλυτο μηδέν ! Η απογοήτευση ξανά σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ως ορμητικός χείμαρρος, οι άσχημες σκέψεις στοίχειωσαν και πάλι τη ζωή μου . Δάκρυα για άλλη μια φορά στα μάτια μου……
Αναπάντητα τα ερωτήματα…. τί έκανα λάθος αυτή τη φορά; Από πού να αντλήσω δύναμη για να ξεκινήσω πάλι από την αρχή; ….γιατί σε μένα… γιατί …γιατί…..
Απάντηση φυσικά δεν πήρα ποτέ …..μάζεψα για άλλη μια φορά τα κομμάτια μου και αφού αφήσαμε τις γιορτές των Χριστουγέννων να περάσουν ήρεμα , ξεκινήσαμε ξανά… Είχαμε ήδη κάνει τις πρώτες εξετάσεις με τα καλύτερα αποτελέσματα φυσικά. Φλεβάρης και εγώ ήδη είχα ξεκινήσει τη διαδικασία …. Πάλι με τις καλύτερες προοπτικές, κατά την άποψη των γιατρών . Εγώ όμως παράλληλα ενημερωνόμουν και έψαχνα σε διάφορα φόρουμ , ιστοσελίδες , επιστημονικά άρθρα , έρευνες , δεν ήθελα αυτή τη φορά να αφεθώ στην τύχη μου . Ήθελα να ξέρω, ήθελα έστω να γνωρίσω τις βασικές λειτουργίες του σώματός μου ….πάσχιζα να ενημερωθώ γιατί αυτό αντιδρά έτσι. Κάπου εκεί έμαθα για την εξέταση των natural killers. Kαι φυσικά την έκανα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ήταν αυξημένα. Και όλα αυτά, τρείς μόλις μέρες πριν την εμβρυομεταφορά. Πήρα τρείς διαφορετικές γνώμες από τρείς διαφορετικούς γιατρούς…… Ο ένας πρότεινε να προχωρήσω στην εμβρυομεταφορά κάνοντας και ένεση κορτιζόνης. Ο άλλος θεώρησε ότι δεν υπήρχε λόγος να σταματήσουμε την εμβρυομεταφορά ,αφού έτσι κι αλλιώς είχα μικρά ποσοστά επιτυχίας με τα κατεψυγμένα έμβρυα που θα μετέφερα. Στην επόμενη προσπάθεια θα μπορούσα να κάνω ενέσεις ανοσοσφαιρίνης. Ενώ ο γιατρός μου, θεώρησε σωστό να σταματήσουμε την εμβρυομεταφορά και να μη ρισκάρουμε να πάνε χαμένα τα τρία άριστα έμβρυα. Και έτσι έκανα. Η απόφαση αυτή ήταν χειρότερη για την ψυχολογία μου, ακόμα κι από ένα μηδενικό τεστ εγκυμοσύνης.
Εκείνο ακριβώς το διάστημα, γνωστές και φίλες έμεναν έγκυες…. έτσι απλά ,φυσιολογικά….. εγώ από τη μια χαιρόμουν από την άλλη πικραινόμουν…. αυτό το «αν» θα τα καταφέρω και εγώ, άρχισε να κυριεύει το «είναι» μου . Ήμουν τελείως απογοητευμένη, ένιωθα απαισιόδοξη. Γι αυτό άλλωστε ,αποφασίσαμε να μη προχωρήσουμε σε νέα προσπάθεια μέσα στο καλοκαίρι . Ακολουθούσα ήδη πρόγραμμα διατροφής, προκειμένου να χάσω όσα κιλά είχα πάρει από τις προηγούμενες προσπάθειες και να βοηθήσω στο μέγιστο δυνατό το σώμα μου να λειτουργήσει με τον καλύτερο τρόπο …… Επιπρόσθετη απογοήτευση η αργή απώλεια των κιλών για μένα. Αργά αλλά σταθερά έχανα κιλά ,πήγαμε και τις προγραμματισμένες διακοπές μας και γυρνώντας είπαμε να ξεκινήσουμε ξανά!
Επανέλαβα τις εξετάσεις των natural killers αλλά και της θρομβοφιλίας αφού επέμενε ο γιατρός μου….νάνε καλά ο άνθρωπος! Τα N.K είχαν πέσει αλλά είχα θρομβοφιλία. Επιτέλους μια ακτίνα φωτός άρχισε να φαίνεται για μας. Ξέραμε με τι είχαμε να πολεμήσουμε . Αισιόδοξη και πάλι, ξεκίνησα …η πορεία όλη σαν τις προηγούμενες…. άψογη! Και έφτασε η μεγάλη μέρα…η μέρα της εμβρυομεταφοράς 8-11-2010 . Μια φίλη ,συναγωνίστρια και πλέον έγκυος , μου έστειλε μήνυμα «Εύχομαι οι Αρχάγγελοι να σου χαρίσουν δυο πανέμορφα αγγελούδια!!»
Κρατώντας την ευχή στη σκέψη μου ολοκληρώθηκε η εμβρυομεταφορά με τρία άριστα κατεψυγμένα έμβρυα. Και για άλλη μια φορά στην αναμονή… με αγωνία μεν.. χωρίς άσχημες σκέψεις δε!
Και οι μέρες πέρασαν . Η μέρα της χορειακής ήρθε . Αυτή τη φορά πήγα στο μαιευτήριο ,δεν άντεχα την αναμονή του μικροβιολογικού εργαστηρίου. Σε δυο ωρίτσες θα ξέραμε. Έδωσα το αίμα και φύγαμε …Σφιχτά κρατούσα το τηλέφωνο στα χέρια μου με μια απίστευτη αγωνία… ήθελα να είμαι σίγουρη πώς όταν θα χτυπούσε εγώ θα το άκουγα. Και χτύπησε!…. Η καρδιά μου έτοιμη να σπάσει…. Απάντησα διστακτικά… και ακούω την φωνή να λέει «Κατερίνα είναι θετικό, είσαι έγκυος 86 μονάδες!»
Το χαμόγελο επιτέλους ήρθε στο πρόσωπο μας και δάκρυα χαράς πλέον κυλούσαν για ώρες! Σε τρεις μέρες θα επαναλάμβανα την εξέταση. Ξανά αγωνία.. όμως με ελπίδες πολλές ..η χορειακή ήταν 257! Όλα έδειχναν να κυλούν αρμόνικα ..και εμείς πλέον να χαιρόμαστε..! Ξανά επανάληψη σε τρείς μέρες ..η χορειακή 1058!

«Σε δέκα μέρες έλα για υπέρηχο»: μου λέει ο γιατρός ! Αχ! και πως περνάνε τώρα αυτές οι δέκα μέρες; Οι φόβοι μου εστιαζόντουσαν μόνο στον να μην έχω πάλι εξωμήτριο κύηση…. φόβοι όμως που δεν επηρέαζαν την ηρεμία και τη γλύκα που ήταν ζωγραφισμένες στο πρόσωπό μου.
4-12-2012 η μέρα που δε θα ξεχάσω ποτέ. Η μέρα που είδα για πρώτη φορά το δικό μου σποράκι . Και φυσικά η κύηση ήταν ενδομήτρια, με καρδιακή λειτουργία . Ήμουν έξι εβδομάδων και το μωρό ήδη τρία χιλιοστά! Πλέον ευτυχισμένη και χαρούμενη ξεκίνησα αυτό το υπέροχο ταξίδι της εγκυμοσύνης, με συνοδηγό πάντα τον άνθρωπο της ζωής μου ..που ήταν σε όλα δίπλα μου!!!
Στις 20-12-10 άκουσα την πιο όμορφη μελωδία ..τους χτύπους της καρδιάς του δικού μας μωρού! Περνούσαν οι μέρες, οι εβδομάδες και κάθε φορά η ίδια αγωνία πριν από κάθε επίσκεψη στο γιατρό. Όλα όμως εξελίσσονταν τέλεια !
Πέρασαν οι μήνες και έφτασε η μεγάλη μέρα... η μέρα που θα γινόμουν μαμά ..που θα κράταγα το θαυματάκι μου στην αγκαλιά μου.. Στις εννέα το πρωί έφτασα στο μαιευτήριο ..χωρίς άγχος παρά μόνο με χαρά και ανυπομονησία. Ξεκίνησαν οι προετοιμασίες του τοκετού. Στις 10π.μ χορηγήθηκε η επισκληριδιος. Στις 10.20 πμ όλα έτοιμα και η μεγάλη στιγμή έφτασε. Δεν ένιωθα τίποτε .. κάποια στιγμή ρωτάω τη μαία.
« Με’χει ανοίξει;»
«Σε λίγο θα δεις τον γιο σου» μου απαντά
Λίγα λεπτά αργότερα-10.55πμ- κατεβάζει το σεντόνι ο γιατρός και μου λέει …
«Κατερίνα, ο γιος σου!»
Και τον είδα. Ένα στρουμπουλό πανέμορφο πλασματάκι ήταν στην αγκαλιά μου! Και ήταν δικό μου ..δεν το πίστευα ότι τα χα καταφέρει ..ήμουν πλέον ΜΑΜΑ! Από τη στιγμή αυτή και μέχρι σήμερα η ζωή μας έχει γίνει πιο όμορφη, πιο γλυκιά έχει αλλάξει και δεν θυμάμαι πως ήταν πριν..
Κάθε μέρα λέω Ευχαριστώ που αξιώθηκα να ζήσω αυτό το θαύμα της μητρότητας! Πλέον έχω ένα μικρό μαγουλήθρα, να μου χαμογελά να με φωνάζει Μαμά και να με γεμίζει φιλιά!
Σε όλο αυτόν τον αγώνα, σε όλο αυτό το ταξίδι ήταν σε όλα δίπλα μου η παρέα του φόρουμ μας ..η Βίκυ, η Ξένια, η Βασιλική, η Βάσω, η Αναστασία .. Τις ευχαριστώ για αυτό μέσα από την καρδιά μου!!

.

Αφιέρωση

Την αφιερώνω στον άνθρωπο μου που στάθηκε δίπλα μου και με στήριξε σε αυτόν τον αγώνα..

Κατερίνα.
 

Copyright © 2017 Μυστική Πύλη - mitrotita.gr Rights Reserved.
SlideBar

Τέλος συζήτησης

SlideBar