• Παλεύοντας να νιώσω σαν «γυναίκα».

    Η υπογονιμότητα και οι πολυκυστικές ωοθήκες με έχουν κάνει και νιώθω σαν θυμωμένος έφηβος και άντρας... όχι γυναίκα.

  • Κρατώντας το κεφάλι ψηλά

    Θα συνεχίσω να προσπαθώ και δεν θα τα παρατήσω. Ξέρω πως αν συνεχίσω να έχω πίστη, τα χρήματα για την θεραπευτική αγωγή κάπου θα βρεθούν. .

  • Νιώθω στεναχώρια…

    Βίωσα όλα τα συναισθήματα, πλην αυτού που λαχταρούσα περισσότερο, την αποδοχή. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο εδώ και 17 χρόνια, όσο δηλαδή έχει διαρκέσει και η διαδρομή μας προς την δημιουργία μιας οικογένειας.

  • Στείρα και όχι «χωρίς παιδί»

    Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καταλάβει πως ενώ λατρεύω τον θετό μου γιο, παραμένω η «στείρα».

  • Πόνος και Θλίψη

    Προσπαθούμε να κάνουμε παιδί εδώ και δέκα χρόνια, έχω πολυκυστικές ωοθήκες. Οι φίλοι μας και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών μας αποκτάνε τα δικά τους παιδιά ξανά και ξανά.

 Μυστική Πύλη
...γύρισε το κλειδί

Υπο_γόνιμες σκέψεις...

 

 

 

 

 

 

Είμαι η Αναστασία και μότο μου είναι: "Ότι έχω είναι ό,τι ήλπιζα ".

Στα 17 μου διαγνώστηκα με Πολυκυστικές ωοθήκες. Θυμάμαι τότε να ρωτάω τον γιατρό αν θα κάνω παιδιά. Μόνο με εξωσωματική μου απάντησε… κάθετα χωρίς να υπολογίζει τι δημιουργεί στο παιδικό ακόμη μυαλό μου. Για καλή μου τύχη όμως εκείνη ήταν η στιγμή που είπα έστω και έτσι μπορώ. Από τότε λοιπόν ζούσα με την βεβαιότητα ότι θα αποκτήσω παιδί και μάλιστα μόνο με εξωσωματική.

Ατυχίες μπόλικες στην ζωή μου. Το μεγάλο μου όμως χτύπημα…  ο θάνατος του πατέρα μου που ήταν το στήριγμά μου. Νόμιζα...

Ένα χρόνο μετά τον γάμο μου, στην επέτειο μας για την ακρίβεια, πεθαίνει ο σύζυγός μου μετά από 9μηνη παραμονή στην εντατική καρδιολογικού Κέντρου του εξωτερικού.

Ήμουν 31 και θεώρησα ότι δεν έχω άλλο κουράγιο να ξεκινήσω από την αρχή! Με ξύπνησε όμως μια καλή φίλη. Πήρα την απόφαση να συνέλθω. Θα ήταν κρίμα να καθυστερήσω κι άλλο χάνοντας  την ευκαιρία να  αποκτήσω  το όνειρό μου. Μια οικογένεια!

Πολύ σύντομα γνώρισα τον άνθρωπό μου και ένιωσα κυριολεκτικά το θεό να με ανταμείβει  για όσα είχα περάσει.

Ο γάμος ήρθε γρηγορότερα από όσο φανταζόμασταν  αφού όταν θα έμπαινα στην διαδικασία εξωσωματικής έπρεπε να είμαστε παντρεμένοι για να μας καλύψει η ασφάλεια τα έξοδα.

Οι εξετάσεις ξεκίνησαν πολύ σύντομα. Έφτασα στην διαγνωστική υστεροσαλπιγγογραφια. Κατά έναν πολύ περίεργο λόγο ένιωθα πως θα μου πει ότι όλα είναι καλά και πως με λίγα φάρμακα θα διεγείρουμε τις ωοθήκες και δεν θα χρειαστώ εξωσωματική!!!

Το αποτέλεσμα όμως  έδειξε μια καθόλου ανοιχτή σάλπιγγα και μια μερικώς (με βεβαιότητα μάλιστα πως σύντομα θα κλείσει και αυτή). Πανικοβλήθηκα όταν τηλεφωνικά μού είπε η γραμματέας ότι έπρεπε να πάω να κανονίσουμε το πρωτόκολλο που θα ακολουθήσουν.

Ποιο πρωτόκολλο;

Γιατί;

Μα σε μένα έπρεπε να συμβεί;

Τι περίεργο… οι άμυνες  μου πήγαν περίπατο!!!

Πήγα μόνο και μόνο γιατί έπρεπε να συμπληρώσουμε το χαρτί για την αίτηση των εξόδων προς την ασφάλεια. Όταν ο γιατρός έμαθε ότι είμαι στην 10η μέρα του κύκλου μου, είπε "Ωραία σε 10 μέρες ξεκινάμε" και μου έκλεισε  και ραντεβού.

Μόλις είχαμε γυρίζει από το ταξίδι μας στην Θεσσαλονίκη. Ο καλός γιατρός με συμβούλευσε να κλείσω τα μάτια και να προχωρήσω χωρίς να το ψάξω διαφορετικά δεν θα πετύχεναι  .

Ή συμβουλή αυτή με καθόρισε και αυτό γιατί ήξερε ότι οι εξωσωματικές δεν είναι το καλό χαρτί των γιατρών της χώρας που ζω.

Ακύρωσα λοιπόν το ραντεβού. Δεν ήμουν έτοιμη του είπα. Μόλις έχασα το χρόνο που θα είχε πισωγύρισμα αυτή η απόφαση, ένιωσα έτοιμη. Και τώρα βιαζόμουν!!!

Όταν τηλεφώνησα για ραντεβού μού είπαν ότι πιθανόν δεν προλαβαίνω  αφού η προσπάθεια θα έπεφτε πάνω στις αργίες των Χριστουγέννων. Μου τηλεφώνησαν πάλι γιατί ο γιατρός είχε σκοπό να αλλάξει το  πρωτόκολλο και έτσι θα προλάβαινα. Μια στιγμιαία αμφιβολία πέρασε από τον νου μου αλλά ...έκλεισα τα μάτια και το μυαλό!!!...

Θυμάμαι την αγωνία της πρώτης ένεσης και αμέσως μετά την στιγμή που την έκανα, να αναρωτιέμαι αν πετύχει, να φοβάμαι αν δεν πετύχει...

Πέρασαν οι μέρες με λιγότερους υπέρηχους από ότι περίμενα. Το παρέβλεψα και αυτό. Ή ενημέρωση ήταν και αυτή για παράβλεψη. Ο γιατρός ήταν μάλλον της άποψης  ότι όσο λιγότερα ξέρεις τόσο το καλύτερο. Θυμάμαι ήταν  Πέμπτη όταν περίμενα πως θα έκανα την τελευταία ένεση. Μου είπε να συνεχίσω και να κάνω την Τελευταία την Κυριακή. Δευτέρα ωοληψια. Σκέφτηκα ότι κάτι δεν πάει καλά. Είχαν περάσει δυο  βδομάδες και συνέχιζα να κάνω ενέσεις. Έκλεισα πάλι τα μάτια..

Η ωοληψια με βρήκε να πονάω μετά την νάρκωση. Όταν ρώτησα τον γιατρό γιατί, είπε επειδή ήταν 11 τα ωάρια. Δεν αντέδρασα.  Αφού τότε δεν ήξερα τι σημαίνει αυτό. Το τηλεφώνημα μετά με ενημέρωνε για 6 γονιμοποιημένα αρίστης ποιότητος!!

Πέμπτη πια, 22 Νοεμβρίου 2017, ξάπλα με την φωτογραφία των 3ημερων εμβρύων μου και ο γιατρός να λέει: "λοιπόν κυρία μου πρώτη εμβρυομεταφορά" και εγώ να απαντάω:"Απολαύστε το γιατί είναι και η τελευταία".

Από εκείνη την στιγμή  έλεγα πως σίγουρα είμαι έγκυος. Δεν πρόλαβα όμως να ζήσω την αγωνία του τεστ αφού η υπερδιέγερση κόντεψε να πνίξει τους πνεύμονές μου με υγρό! Δυο  βδομάδες έμεινα μέσα και όταν βγήκα ήξερα πως έχω μια  θετική β χοριακή, η οποία όμως δεν αυξανόταν όπως έπρεπε.  Ο γιατρός μού είπε ότι τώρα πια έπρεπε να είναι τριψήφιο το νούμερο ενώ δεν είναι και στον υπέρηχο έβλεπε ένα σάκο αλλά δεν ήταν και για αυτόν βέβαιος. Ίσως ήταν βιοχημική είπε... Πήγα να γράψω μια αναρρωτική και επί τι ευκαιρία έκανα μια χοριακή ακόμη. Θέλαμε να είναι 400. Ήταν 650!!! Επιτέλους!!!

Πέρασα μια εγκυμοσύνη όπου από την 12η βδομάδα είχα αιμορραγίες ως το τέλος. Την 27η γύρισα από ταξίδι στην πατρίδα… μόλις λίγες μέρες πριν είχε σταματήσει το αίμα και ήθελα πάση θυσία να δω  την μαμά μου.

Μια μέρα μετά ο γιατρός λέει ότι έχω συσπάσεις. Νοσηλεία. Μια βδομάδα μετά σπάει ο ένας σάκος. 29+0 έπαψα να ενημερώνω για συσπάσεις και πόνους γιατί θεωρούσα ότι το παιδί μου δεν μπορεί να μείνει άλλο χωρίς αμνιακό υγρό! 4 Ιουνίου στο πρώτο άκουσμα του κλάματος πέρασαν τα  8 χρόνια προσπαθειών μπροστά  από τα μάτια μου.

Έξι βδομάδες σε ΜΕΝΝ, 3 μέρες για την Κωνσταντίνα μου

Μεταξύ ζωής και παραδείσου!

Κι όμως σήμερα έβρασα κρέας να κάνω ζωμό για την πρώτη εισαγωγή στερεών τροφών των κοριτσιών μου.

8 μηνών πια τα κορίτσια μου είναι ακριβώς ότι ήλπιζα!!!

Μην σταματήσετε ποτέ να ελπίζετε και ό,τι δεν μπορείτε να διαχειριστείτε αφήστε το για λίγο στην άκρη. Δεν χρειάζεται όλα να έχουν εξήγηση. Δεν χρειάζεται όλα να πετυχαίνουν με την πρώτη προσπάθεια. Όλα στην ζωή μας έχουν λόγο που συμβαίνουν και προφανώς εκεί πρέπει να εστιάσουμε. Όλες οι γυναίκες μπορούμε να γίνουμε μητέρες αρκεί όλες να το πιστέψουμε και να συζητάμε χωρίς ταμπού για αυτό.

Copyright © 2018 Μυστική Πύλη - mitrotita.gr Rights Reserved.
SlideBar

Τέλος συζήτησης

SlideBar