• Παλεύοντας να νιώσω σαν «γυναίκα».

    Η υπογονιμότητα και οι πολυκυστικές ωοθήκες με έχουν κάνει και νιώθω σαν θυμωμένος έφηβος και άντρας... όχι γυναίκα.

  • Κρατώντας το κεφάλι ψηλά

    Θα συνεχίσω να προσπαθώ και δεν θα τα παρατήσω. Ξέρω πως αν συνεχίσω να έχω πίστη, τα χρήματα για την θεραπευτική αγωγή κάπου θα βρεθούν. .

  • Νιώθω στεναχώρια…

    Βίωσα όλα τα συναισθήματα, πλην αυτού που λαχταρούσα περισσότερο, την αποδοχή. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο εδώ και 17 χρόνια, όσο δηλαδή έχει διαρκέσει και η διαδρομή μας προς την δημιουργία μιας οικογένειας.

  • Στείρα και όχι «χωρίς παιδί»

    Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καταλάβει πως ενώ λατρεύω τον θετό μου γιο, παραμένω η «στείρα».

  • Πόνος και Θλίψη

    Προσπαθούμε να κάνουμε παιδί εδώ και δέκα χρόνια, έχω πολυκυστικές ωοθήκες. Οι φίλοι μας και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών μας αποκτάνε τα δικά τους παιδιά ξανά και ξανά.

 Μυστική Πύλη
...γύρισε το κλειδί

Υπο_γόνιμες σκέψεις...

 

 

 

 

23 Οκτωβρίου 1992

 

Μια είδηση ήρθε να αναστατώσει τα ήσυχα νερά της μικρής συντηρητικής κοινωνίας που ζούμε: Μαθήτρια 16 ετών γέννησε στο νοσοκομείο της πόλης ένα αγόρι αγνώστου πατρός!

Και αναπαράγοντας την είδηση ο καθένας την εμπλούτιζε ανάλογα με τη φαντασία που διέθετε.

Ήταν αλήθεια εκείνη την μέρα έφερα στη ζωή τον γιό μου. Ένα χρόνο πριν, στην πρώτη τάξη του Λυκείου γνώρισα τον πατέρα του. Εκείνος τελείωνε το σχολείο. Ερωτευτήκαμε αμέσως και πριν καλά καλά νιώσουμε ο ένας τον άλλο, η πατρίδα τον κάλεσε κοντά της. Έφυγε!

Πέρασαν μήνες για να καταλάβω ότι μέσα μου μεγάλωνε το μωρό μας!

Πανικός, φόβος, απελπισία! Ένα παιδί 16 ετών ήξερε πως το έμβρυο θα κάνει την εμφάνιση του σε 36 εβδομάδες. Μέχρι τότε κανένας δε πρέπει να καταλάβει. Ίσως καταφέρω και μαζέψω χρήματα να φύγω. 36 εβδομάδες πανικού. Τρόμος που κυριεύει το μυαλό και την ψυχή. Μην το μάθει κανένας!

Σχολείο, φροντιστήριο, μπάσκετ, δουλειές βαριές. Περνούσαν οι μέρες και πάλι απελπισία. Τι θα γίνει; Εκείνος που ήθελα κοντά μου λείπει- όλοι οι άλλοι θα είναι απέναντι μου κανένας δε θα βοηθήσει.

Ήλπιζα σε κάτι χωρίς να ξέρω τι ήταν αυτό-γιατί απλά ήθελα αυτό το μωρό! Μπορεί να έτυχε, μπορεί οι συνθήκες που μεγάλωνε μέσα μου να ήταν οι χειρότερες αλλά ήταν το δικό μου κομμάτι και εγώ ήθελα να το κρατήσω!

Μίλησα με κάποιον δικό μου όταν ένιωσα τους πόνους της γέννας. Εκείνη ανυποψίαστη με μετέφερε στο νοσοκομείο όταν βγήκε ο γιατρός να την ενημερώσει: ‘Το κορίτσι γεννάει’.

Μέσα σε λίγες ώρες μας μετέφεραν με ασθενοφόρο στην Αθήνα, με κίνδυνο τόσο για μένα όσο και για το μωρό προκειμένου να αποφύγουμε ένα μεγαλύτερο σκάνδαλο.

Μέσα σε σύντομο διάστημα άρχισαν να παρελαύνουν διάφοροι συγγενείς από το νοσοκομείο, ‘υποψήφιοι αγοραστές’ για το μωρό μου-που ήθελαν να με βγάλουν από τη δύσκολη θέση- συγγενείς που θα ‘κουκούλωναν’ την υπόθεση δίνοντας το μωρό μου για υιοθεσία!

Η ηρωική απόφαση της μητέρας μου-που ήταν δίπλα μου μπόρεσε να πει ‘όχι’ σταματώντας τα πάντα. Μια γυναίκα που έχει νιώσει τη μητρότητα πως θα  μπορούσε να συναινέσει στην αρπαγή του μωρού; Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το ίδιο της το παιδί!

Με τη βοήθεια του αδελφού της βγήκαμε από το νοσοκομείο και ζήσαμε για λίγο κοντά τους. Ο πατέρας του μωρού ήρθε και μας βρήκε εκεί. Μια ματιά χρειάστηκε-μια αγκαλιά- ένα φιλί και από τότε δεν έφυγε ποτέ ξανά από κοντά μας!

Παντρευτήκαμε ένα χρόνο αργότερα και αποκτήσαμε δυο ακόμα υπέροχα παιδιά! Σήμερα ο γιος μου είναι 24 χρονών και μαζί με τα αδέλφια του είναι οι λόγοι που μας κάνουν χαρούμενους-υπερήφανους και δίνουν νόημα και σκοπό στη ζωή μας.

 

 

Αφιέρωση: Στα τρία υπέροχα παιδιά μου που δίνουν νόημα και σκοπό στη ζωή μου

Στον άντρα που λάτρεψα και λατρεύω!

 

Γιωργία

 

Copyright © 2017 Μυστική Πύλη - mitrotita.gr Rights Reserved.
SlideBar

Τέλος συζήτησης

SlideBar