• Παλεύοντας να νιώσω σαν «γυναίκα».

    Η υπογονιμότητα και οι πολυκυστικές ωοθήκες με έχουν κάνει και νιώθω σαν θυμωμένος έφηβος και άντρας... όχι γυναίκα.

  • Κρατώντας το κεφάλι ψηλά

    Θα συνεχίσω να προσπαθώ και δεν θα τα παρατήσω. Ξέρω πως αν συνεχίσω να έχω πίστη, τα χρήματα για την θεραπευτική αγωγή κάπου θα βρεθούν. .

  • Νιώθω στεναχώρια…

    Βίωσα όλα τα συναισθήματα, πλην αυτού που λαχταρούσα περισσότερο, την αποδοχή. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο εδώ και 17 χρόνια, όσο δηλαδή έχει διαρκέσει και η διαδρομή μας προς την δημιουργία μιας οικογένειας.

  • Στείρα και όχι «χωρίς παιδί»

    Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καταλάβει πως ενώ λατρεύω τον θετό μου γιο, παραμένω η «στείρα».

  • Πόνος και Θλίψη

    Προσπαθούμε να κάνουμε παιδί εδώ και δέκα χρόνια, έχω πολυκυστικές ωοθήκες. Οι φίλοι μας και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών μας αποκτάνε τα δικά τους παιδιά ξανά και ξανά.

 Μυστική Πύλη
...γύρισε το κλειδί

Υπο_γόνιμες σκέψεις...

Με λένε Γεωργία και τον άντρα μου Βαγγέλη και σε λίγες μέρες κλείνουμε έντεκα χρόνια γάμου. Έντεκα δύσκολα χρόνια. Όταν παντρευτήκαμε ήμασταν πολύ μικροί, εγώ μόλις 22 και ο άντρας μου 30. Ποτέ όμως δε μετανιώσαμε…. αν και περάσαμε πολλές οικονομικές δυσκολίες, είμαστε ακόμα μαζί και το παλεύουμε. Ήξερα από μικρή ότι είχα πολυκυστικές ωοθήκες και μάλιστα με μεγάλο πρόβλημα και γι αυτό ποτέ δεν είχα σταθερό κύκλο. Όταν παντρευτήκαμε είχαμε από την αρχή ελεύθερες επαφές και όποτε ερχόταν το πολυπόθητο παιδί….. Που να ξέραμε……


Στα τρία χρόνια παντρεμένοι πηγαίνοντας στον γυναικολόγο για το ετήσιο τσεκ απ μου είπε ότι πολύ δύσκολα θα έμενα έγκυος και ότι θα έπρεπε να κάνω κάποιες εξετάσεις. Έτσι λοιπόν έκανα εγώ μια σαλπιγγογραφία η οποία ,ευτυχώς, ήταν τέλεια και ο άντρας μου ένα σπερμοδιάγραμμα, το οποίο ήταν καλό αλλά όχι τέλειο. Γι αυτό μας προτάθηκε να κάνουμε μια σπερματέγχυση

Και έτσι έγινε…… Κάναμε την προσπάθεια αλλά δυστυχώς δε καταφέραμε κάτι. Ο γιατρός μας ζήτησε να κάνουμε κι άλλες εξετάσεις αλλά εμείς δεν είχαμε καθόλου χρήματα εκείνη την εποχή και έτσι σταματήσαμε….. Μετά από λίγο καιρό εγώ ανέλαβα το μαγαζί που μου έδωσε ο θείος μου και οι προσπάθειες έμειναν στο ‘χρονοντούλαπο’ για τα επόμενα τρία χρόνια.


Όλο αυτό το διάστημα η ψυχολογία στα πατώματα…. έβλεπα έγκυο και ζήλευα, με την καλή έννοια. Με καλούσαν οι φίλες μου στα γενέθλια των παιδιών τους και έβρισκα πάντα δικαιολογίες για να μην πάω γιατί ήξερα πόσο χάλια θα ήμουν μετά. Κάποια στιγμή μας πληροφόρησαν για έναν γιατρό που κάνει εξωσωματικές. Να σας πω σε αυτό το σημείο , ότι μέχρι τότε δεν είχαμε πει τίποτα σε φίλους και γνωστούς γιατί νιώθαμε ντροπή για ότι μας συνέβαινε...


Έτσι λοιπόν για τον πρώτο γιατρό που ακούσαμε εκεί και πήγαμε. Η πρώτη προσπάθεια εξωσωματικής έγινε…… και ναι! Θετικό αποτέλεσμα με την πρώτη . Η χαρά κράτησε μόνο δυο εβδομάδες…. ξύπνησα ένα πρωί με αίμα … ο γιατρός μου έδωσε να κάνω ενέσεις για να πάω σε τρείς μέρες να με δει. Τα εμβρυάκια μου ήταν στην κοιλιά ,αλλά δυστυχώς είχαν σταματήσει οι καρδούλες τους. Από εκείνη τη προσπάθεια είχαμε βγάλει είκοσι ωάρια. Κάποια από αυτά βρίσκονταν στην κατάψυξη και με τα οποία κάναμε άλλες δυο προσπάθειες . Και οι δυο αποτυχημένες.


Πάμε στη επόμενη εξωσωματική…. με θετικό αποτέλεσμα και πάλι… αλλά πάλι αίμα, πάλι ενέσεις, υπέρηχος και άδεια η κοιλίτσα…. Από αυτή τη προσπάθεια είχαμε εβδομήντα δυο ωάρια…. ναι 72!!. Πάλι με κατεψυγμένα…… 2 αποτυχημένες προσπάθειες… κάνουμε και μια τρίτη προσπάθεια και θετικό πάλι….. το αποτέλεσμα; Μια από τα ίδια…. αίμα, ενέσεις, υπέρηχος , άδεια κοιλίτσα. Και σε εκείνο το σημείο παίρνω την απόφαση να αλλάξω γιατρό. Εκείνο το καλοκαίρι πήγα σε 8 ή 9 γιατρούς …μια φίλη μου λέει και για έναν ακόμα.


«Ας πάω λοιπόν και σε αυτόν» …σκέφτηκα. Εκεί βρήκα έναν άνθρωπο, που μου εξήγησε τα πάντα ….το πρόβλημα ήταν οι πολυκυστικές μου. Πριν ξεκινήσουμε μου έδωσε να κάνω ένα σωρό εξετάσεις που ο προηγούμενος ούτε καν μου είχε αναφέρει ποτέ. Μαζί με τις εξετάσεις κάναμε και μια υστεροσκόπιση για να ελέγξουμε τον εσωτερικό μου κόσμο…. και βρήκαμε την αιτία για την οποία είχα τόσες αποβολές. Στένωση μήτρας…. δηλαδή μόλις έμενα έγκυος το έμβρυο δεν είχε χώρο να αναπτυχθεί και η μήτρα το απέβαλε.


Μετά από όλα αυτά προχωρήσαμε σε νέα εξωσωματική, αλλά δυστυχώς αποτυχημένη. Μια ακόμη και το θετικό αποτέλεσμά της μας γέμισε χαρά. Μια χαρά όμως με έντονη αγωνία διότι ύστερα από όσα είχα περάσει, δεν ήμουν βέβαιη για το πώς θα κατέληγε. Και μετά από λίγο πάλι αίμα, πάλι ενέσεις ,υπέρηχο. Όμως αυτή τη φορά το εμβρυάκι μου ήταν μέσα στην κοιλίτσα . Ο υπέρηχος έδειξε αποκόλληση πλακούντα… Αυτό σήμαινε ξάπλα και βλέπουμε. Και οι μέρες περνούσαν για μένα μες την ανησυχία…. Διότι ήταν αδύνατον να ελέγξω το τι γινόταν μέσα μου... το αίμα μια σταματούσε, μια ξαναρχόταν και εγώ κάθε βδομάδα στον υπέρηχο για να βλέπω ότι το εμβρυάκι μου ήταν καλά.


Πέρασαν οι πρώτοι τρεις μήνες και εγώ ακόμα έγκυος! Όλες οι εξετάσεις τέλειες και μάθαμε το φύλλο…. κοριτσάκι! Και κάπου εκεί κάνει την εμφάνισή του άλλο πρόβλημα….. ο τράχηλος κόντυνε! Εσπευσμένα την άλλη μέρα στην Αθήνα για περίδεση. Μια περίδεση που ήταν πολύ επικίνδυνη, γιατί είχε τόσο πολύ κοντύνει ο τράχηλος, που ήταν ικανός να σπάσει το σάκο του μωρού και να χαθούν πολύτιμα υγρά. Ευτυχώς όμως, όλα πήγαν καλά…. Πέρασε και ο έβδομος μήνας και εγώ ακόμα ξάπλα…. Μπαίνω στον όγδοο και ένα απόγευμα με πιάνουν πονάκια

Παίρνω τον γιατρό τηλέφωνο και μου λέει «Ανέβα Αθήνα να σε δω». Στο δρόμο οι πόνοι πεντάλεπτοι και τρίλεπτοι. Φτάνουμε στο μαιευτήριο….. καρδιογράφος και οι συσπάσεις στο φούλ. Ο γιατρός τα έχασε… Προσπαθούσε με ορό να τις μειώσει, αλλά τίποτα. Από τις 12 μέχρι τις 2.30 τα ξημερώματα πονούσα κάθε λεπτό…. Στις 2.50 μου λέει…. «Γεωργία πρέπει να το πάρουμε». Τρείς το πρωί μπήκαμε στο χειρουργείο…. 3.20 άκουσα το κλάμα της! Το μωρό μπήκε αμέσως θερμοκοιτίδα, όπου και παρέμεινε για δύο εβδομάδες. Στο διάστημα αυτό πήγαινα πρωί – απόγευμα και την έβλεπα. Δεν μπορούσα να την πάρω αγκαλιά, να τη φιλήσω, να τη μυρίσω. Οι μέρες πέρασαν και την τρίτη εβδομάδα βγήκε στα κουνάκια επιτέλους! Την αγκάλιασα, την φίλησα, την μύρισα…. Ένιωσα μάνα!


Γέννησα στις 12/7/2012 και πήρα την μικρή μου σπίτι στις 3/8/2012. Από τότε νιώθω την απόλυτη ευτυχία. Ένα συναίσθημα απερίγραπτο….. Μια αγάπη που δεν έχει τελειωμό. Ύστερα από 9 προσπάθειες τα καταφέραμε!


Ποτέ μη το βάζετε κάτω! Παλέψτε το. Θέλει υπομονή, επιμονή και πίστη… Θαύματα γίνονται κάθε μέρα…. είμαι σίγουρη πια…. Έχω ένα στην αγκαλιά μου!

Αφιέρωση
Tην ιστορία μου την αφιερώνω στην μητέρα μου, που μου στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια που πάλευα με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο, που παραμέρισε τα πάντα για να με βοηθήσει, στον πατέρα μου που στάθηκε όπως αρμόζει σε έναν πατέρα. Στον άντρα μου που ήταν βράχος δίπλα μου. Και τέλος σε όλα τα ζευγάρια που προσπαθούν για το δικό τους θαύμα.

Γεωργία

Copyright © 2017 Μυστική Πύλη - mitrotita.gr Rights Reserved.
SlideBar

Τέλος συζήτησης

SlideBar