• Παλεύοντας να νιώσω σαν «γυναίκα».

    Η υπογονιμότητα και οι πολυκυστικές ωοθήκες με έχουν κάνει και νιώθω σαν θυμωμένος έφηβος και άντρας... όχι γυναίκα.

  • Κρατώντας το κεφάλι ψηλά

    Θα συνεχίσω να προσπαθώ και δεν θα τα παρατήσω. Ξέρω πως αν συνεχίσω να έχω πίστη, τα χρήματα για την θεραπευτική αγωγή κάπου θα βρεθούν. .

  • Νιώθω στεναχώρια…

    Βίωσα όλα τα συναισθήματα, πλην αυτού που λαχταρούσα περισσότερο, την αποδοχή. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο εδώ και 17 χρόνια, όσο δηλαδή έχει διαρκέσει και η διαδρομή μας προς την δημιουργία μιας οικογένειας.

  • Στείρα και όχι «χωρίς παιδί»

    Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καταλάβει πως ενώ λατρεύω τον θετό μου γιο, παραμένω η «στείρα».

  • Πόνος και Θλίψη

    Προσπαθούμε να κάνουμε παιδί εδώ και δέκα χρόνια, έχω πολυκυστικές ωοθήκες. Οι φίλοι μας και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών μας αποκτάνε τα δικά τους παιδιά ξανά και ξανά.

 Μυστική Πύλη
...γύρισε το κλειδί

Υπο_γόνιμες σκέψεις...

Είμαι η Βίκυ.

Η δημιουργός της Μυστικής Πύλης.

«Μυστική»,όπως τα μυστικά που κράταγα από φίλους και γνωστούς όταν ξεκινούσα το δύσκολο ταξίδι της Υπογονιμότητας μαζί με το σύζυγό μου. Μυστικά γιατί το πρώτο αίσθημα της ντροπής που με επισκέφθηκε, άργησε πολύ να φύγει γιατί αυτό το ταξίδι σε μαθαίνει πολλά πράγματα για τον εαυτό σου που ίσως σε άλλη περίπτωση να μην μάθαινα ποτέ.

Περισσότερα...

“Σώνει και ντε...αν δεν μπορείς! Τι ψύχωση και αυτή να κάνεις παιδί. Τρέλα το λένε.... ΑΙΝΤΕ για ζουρλομανδύα .”

Το παραπάνω σχόλιο τοποθετήθηκε από κάποια κυρία (πιθανόν μάνα), μόλις χθες σε μια ομάδα στην οποία κοινοποιήθηκαν τα λόγια μιας υπογόνιμης.

Ομολογώ πως προβληματίστηκα και σοκαρίστηκα μαζί. Θέλησα να μπω στη διαδικασία να απαντήσω αλλά δεν το έκανα. Ο λόγος; Δεν τον ξέρω….

Περισσότερα...

Η ώρα δέκα το πρωί. Αυτή βρισκόταν στην ίδια θέση από τις 8.30 που είχε επιστρέψει από το μικροβιολογικό –πάνω στην αγαπημένη καρέκλα της γιαγιάς, σχεδόν κουλουριασμένη και ολοκληρωτικά βυθισμένη στις σκέψεις. Προσπαθούσε να τις κοντρολάρει, να τις δαμάσει, να τις υποτάξει! Εικόνες περνούσαν από τα μάτια της,σαν καθυστερημένα λεωφορεία της γραμμής, που βιαστικά συλλέγουν τους επιβάτες από τη στάση. Εικόνες όπως αυτή του εαυτού της, με την φουσκωμένη κοιλιά καθισμένη στον καναπέ του σπιτιού βράδυ, να την χαϊδεύει περιφανή. Και δίπλα της καθισμένος αυτός, το στήριγμά της. Μαζί να κάνουν όνειρα για το αγέννητο παιδί τους. Το παιδί που τόσο λαχταρούσα, αυτό που θα ολοκλήρωνε την ευτυχία τους, αυτό που θα γέμιζε το αδειανό σπιτικό τους με γέλια, κλάματα, χαχανητά.

Περισσότερα...

Copyright © 2017 Μυστική Πύλη - mitrotita.gr Rights Reserved.
SlideBar

Τέλος συζήτησης

SlideBar