• Παλεύοντας να νιώσω σαν «γυναίκα».

    Η υπογονιμότητα και οι πολυκυστικές ωοθήκες με έχουν κάνει και νιώθω σαν θυμωμένος έφηβος και άντρας... όχι γυναίκα.

  • Κρατώντας το κεφάλι ψηλά

    Θα συνεχίσω να προσπαθώ και δεν θα τα παρατήσω. Ξέρω πως αν συνεχίσω να έχω πίστη, τα χρήματα για την θεραπευτική αγωγή κάπου θα βρεθούν. .

  • Νιώθω στεναχώρια…

    Βίωσα όλα τα συναισθήματα, πλην αυτού που λαχταρούσα περισσότερο, την αποδοχή. Δεν έχω φτάσει σε αυτό το σημείο εδώ και 17 χρόνια, όσο δηλαδή έχει διαρκέσει και η διαδρομή μας προς την δημιουργία μιας οικογένειας.

  • Στείρα και όχι «χωρίς παιδί»

    Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να καταλάβει πως ενώ λατρεύω τον θετό μου γιο, παραμένω η «στείρα».

  • Πόνος και Θλίψη

    Προσπαθούμε να κάνουμε παιδί εδώ και δέκα χρόνια, έχω πολυκυστικές ωοθήκες. Οι φίλοι μας και τα υπόλοιπα μέλη των οικογενειών μας αποκτάνε τα δικά τους παιδιά ξανά και ξανά.

 Μυστική Πύλη
...γύρισε το κλειδί

Υπο_γόνιμες σκέψεις...

 

 

 

 

 

Και σου πιάνει την καρδιά ένα κρύο χέρι,που βρέθηκε άραγε;Και στην στρίβει σαν να προσπαθεί να στίψει και την τελευταία σταγόνα που υπάρχει στην καρδιά σου λίγο πριν βουλιάξεις τελείως ούτε κι εσύ ξέρεις που.
Δεν είναι ο κόπος,ο πόνος,η ταλαιπωρία,οι ενέσεις,οι επισκέψεις που σε θλίβουν ξαφνικά.
Αυτό έρχεται πολύ αργότερα.Είναι αυτό το τεράστιο ''Γιατί;''


Γιατί ο ερχομός ενός παιδιού που για τόσες γυναίκες είναι κάτι απόλυτα φυσιολογκό δεν συνέβει και σε σένα.Προσέχεις;ΚΑΙ σε σένα.

Όχι, γιατί στις άλλες και όχι σε μένα; Αλλά γιατί όχι ΚΑΙ σε μένα. Και γυρνάς σπίτι, σε αυτό το μέρος που υποτίθεται σου παρέχει ασφάλεια, και δεν σε χωράει πια, και δεν θέλεις να μιλήσεις, να δεις, να συναντήσεις κανέναν. Θες απλά να απομονωθείς και να βουλιάξεις με την ησυχία σου. Και κλαις γιατί κάθε ελπίδα ήταν μάταιη, όλη η διαδικασία πήγε τζάμπα και εσύ απλά έμεινες ... άδεια. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.


Και επιλέγεις να μείνεις μόνος για να πενθήσεις. Κι ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις ως πένθος, κάπως έτσι υποσυνείδητα αντιδράς. Γιατί στη δική σου περίπτωση δεν χρειάζεται να χάσεις κάτι που είχες. Έχασες κάτι που δεν πρόλαβε να έρθει για σένα.
Και όπως συμβαίνει στο πένθος θα περάσεις κι εσύ τα γνωστά που λένε οι επιστήμονες, στάδια: Θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή. Εντάξει, μπορεί όχι με αυτή τη σειρά και δεν είναι απαραίτητα όλα,εγώ ας πούμε πέρασα απευθείας στην κατάθλιψη και μετά στην αποδοχή.Βλέπετε ήμουν από μικρή παπατρέχας που έλεγε και η γιαγιά.


Μέσα στο όλο παράλογο της κατάστασης όμως, ένα βράδυ κάπου σε μια παραλία, χωρίς καμμία προεργασία, κυρίως εσωτερική λύθηκαν πολλά γιατί μου...
Αρνητικό. Έπρεπε. Πως θα μάθαινα τι είναι υπομονή; Μέχρι τότε στη ζωή μου, ήθελα κάτι και το ήθελα εχθές. Α,και το ήθελα παραδομένο κι έτοιμο. Και γιατί χρειάζεσαι υπομονή για ένα παιδί; Έχει μυαλό,του μιλάς,καταλαβαίνει και τέλος. (Αμ δε! Πουλάκι μου.....)


Ήθελα παιδί. Γιατί το θέλω; Μετά τον όμορφο μήνα του μέλιτος που κράτησε 3 χρόνια,θεωρούσα αυτονόητο να αποκτήσω παιδί. Δεν μπήκα ποτέ στην διαδικασία να σκεφτώ ότι τα μωρά αρρωσταίνουν,σε ξενυχτούν,σε λαχταράνε είναι μια ευθύνη που θα την κουβαλάς μέχρι όσο αντέξεις να ζεις. Μπορούσα;Ήμουνα έτοιμη;Το δεχόμουν έτσι;Το ήθελα γιατί απλά ήταν το επόμενο ''στάδιο'';Τι ήμουν άραγε χωρίς παιδί,και τι θα είμαι μετά;Ποια θα ήμουν,αν ήμουν μητέρα;


Αρνητικό. Έπρεπε.Έτσι έμαθα να κάνω χώρο στα παιδιά όλων,να μπουν στη ζωή μου.Γιατί μέχρι τότε για μένα παιδιά=φασαρία.Μόνο.Είδα ευαισθησίες στους φίλους μου.Κι είδα ευαισθησίες και σε μένα.Τις ανακάλυψα.Ήμουν πεπεισμένη πως δεν τις διαθέτω.Είδα τι αξία έχει ένα παιδικό γέλιο και τι ευλογημένη αντίδραση έχει σε όλες τις ηλικίες.Σε όλους τους χαρακτήρες.
Έγινα πιο ευαίσθητη. Μπορώ να πω υπερευαίσθητη.Γιατί υπήρχε ένα κομμάτι μέσα στην ψυχή μου που πονούσε πολύ και δεν υπήρχε γιατρειά.Δεν μπορούσε κανένας να το αγγίξει, ούτε καν εγώ.


Έμαθα τους φίλους μου. Όσοι δεν ένοιωθαν δικοί μου φίλοι έφυγαν νωρίς. Σε εκείνο το στάδιο που σας έλεγα,της κατάθλιψης.Ήμουν κακιά,ένοιωθα αδικημένη,όλος ο κόσμος ήταν φταίχτης για μένα.Κι άνοιξε η πόρτα της αποχώρησης όσων όχι δεν μπορούσαν να με καταλάβουν αλλά προσπαθούσαν να με εξηγήσουν με τη λογική.Είδα και την άλλη φάρα των φίλων,αυτών που νοιώθουν καλά όταν εσύ είσαι χάλια.Έμαθα πως την μικροπρέπεια που μπορεί να χαρακτηρίσει έναν άνθρωπο είναι αδύνατον να την μετρήσεις μα κυρίως να την ξεχωρίσεις αν δεν περνάς ένα σοβαρό πρόβλημα.Κι εκεί βλέπεις τι είσαι για κάποιους και τι όχι.


Στους τοίχους που έχτισα γύρω μου, ανακάλυψα το ταίρι μου.Τον άνθρωπό μου.Τον αλύγιστο ήρωά μου.Πεισματικά αισιόδοξος,με τράβηξε από την μπλούζα,κρυφά,για να μην του χυμήξω,και με έκανε να καταλάβω πως πονάει.Πως ένοιωθε μόνος.Πως φαινόμουν πολύ εγωίστρια που δεν κοίταξα έστω μια στιγμή τι μπορεί να νοιώθει κι εκείνος.
Έτσι μετά τις αγάπες, τα λουλούδια και το ροζ όνειρα,ήρθε η πρώτη σοβαρή, συζυγική συζήτηση, επάνω σε ένα σοβαρό θέμα.Εκεί ξεγυμνώνεσαι εντελώς απέναντι στον άνθρωπο που διάλεξες να είσαι δίπλα του και εκεί μετράς και το βάρος των συναισθημάτων σου.


Έπαψα να κρίνω τόσο αυστηρά τον εαυτό μου.Η υπογονιμότητα είναι θεριό.Θεριό ανήμερο.Διαλέγει στην τύχη στόχους,το ότι ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς δεν είχε να κάνει με τον χαρακτήρα μου,την παιδεία μου ή την ομορφιά μου.Έτυχε. Και δεν μπορεί να δέχεσαι να είσαι τυχερός με ένα λαχείο έχοντας τον πρώτο αριθμό στα χέρια σου αλλά να μην δέχεσαι την τύχη - ατυχία της υπογονιμότητας.
Άρα δεν ήμουν κακός άνθρωπος και μου έτυχε αυτό.Δεν ήμουν λιγότερο σημαντικός.Λιγότερο μορφωμένος.Η αξία μου,όφειλα να την μετρώ με τους ανθρώπους που είχα γύρω μου και τι ήμουν για αυτούς.Όπως και τι ήταν εκείνοι για μένα.Όχι μόνο στα λόγια μα και στις πράξεις.


Απέκτησα νέους φίλους.Ανθρώπους που μέσα από κάποια κοινά χαρακτηριστικά,διαπίστωνα πως περνούν κι αυτοί το ίδιο ταξίδι.Κι έμαθα να μοιράζομαι.Να ακουμπώ σε ξένους τα συναισθήματά μου που μέχρι τότε τα σφράγιζα μόνο για μένα,χωρίς να αγχώνομαι αν αντέχουν ή όχι.Γιατί το ταξίδι της υπογονιμότητας το κάνουν όσοι αντέχουν.
Αυτό ήξερα, κι αυτό έφτανε. Μέσα σε όλο μου το μοίρασμα,γνώρισα υπέροχους ανθρώπους που δεν είχα μιλήσει δεν θα τους είχα φέρει κοντά μου ποτέ. Δεν θα είχα την ευκαιρία να τους πλησιάσω και να δω την δική τους οπτική,τα δικά τους ''όπλα'' σε αυτόν τον αγώνα,δεν θα είχα μάθει πολλά πράγματα που με έκαναν καλύτερο άνθρωπο.Και είμαι περήφανη γιατί κάποιοι από αυτούς απέκτησαν τα παιδιά τους γιατί εγώ μίλησα.Φώναξα.Και με τη σειρά τους φώναξαν κι αυτοί.


Έμαθα να φροντίζω το σώμα μου.Να ανησυχώ για την υγειά μου.Πράγματα που θεωρούσα δεδομένα,ηλιθίως τα παρέβλεπα.Δεν τα εκτίμησα σωστά και έπρεπε αυτό να αλλάξει.
Μαζεύοντας δυνάμεις και κουράγιο για την επόμενή μου προσπάθεια,άλλαξε και η συμπεριφορά μου.Δεν με άγγιζαν πολλά μικρά πράγματα που συνήθως προκαλούσαν μεγάλα θέματα.Ακόμα και συμπεριφορές συγγενών,οι γνωστές σε όλους μας,του στυλ ''Μα πότε θα κάνετε παιδί;'' και συνομωσίες συγγενών,γνωστών φίλων όταν μια νέα εγκυμοσύνη προέκυπτε και την έκρυβαν(Ναι ξέρω,το αυγουλάκι kinder έκπληξη κατάπιε,δεν έχει παιδί...) που άλλοτε με θύμωναν τώρα που φαίνονταν σχεδόν τρυφερά για κάποια πρόσωπα.Πως να ξέρουν κι εκείνοι να συμπεριφερθούν σε κάτι που δεν καταλαβαίνουν,αφού και εγώ η ίδια χρειάστηκα τόσο καιρό να το αποδεχτώ Έτσι έμαθα να δείχνω στους άλλους πως θέλω να μου φέρονται.Τους έδειξα τι περιμένω από αυτούς.Και τους δίδαξα πως να το κάνουν.


Αρνητικό λοιπόν. Έπρεπε. Γιατί με άλλαξε.Γιατί όταν έπαψα να το χαστουκίζω,με έμαθε πολλά για μένα.Και για τους γύρω μου.Και το αγκάλιασα γιατί ένα κομμάτι του χαρακτήρα μου,της ψυχής μου το οφείλω σε όλα τα αρνητικά που παρέλαβα ως δώρο.
Και για να πω την μεγάλη αλήθεια μου,παρά τις προσπάθειες, παρά τα όσα μαθήματα,παρόλο τη διάρκεια του ταξιδιού,σε εκείνο το μάθημα της υπομονής δεν πρέπει να είχα και πολύ καλό βαθμό,γιατί δεν θα έλεγα όχι σε ένα ''λυσάρι'' αν διαθέτει κάποιος για το διαγώνισμα στο μάθημα ''Πως να μεγαλώσεις σωστά δίδυμα κορίτσια στην εφηβεία ώστε να αναπτύξουν μια ήρεμη και χαρούμενη προσωπικότητα χωρίς να χρειάζεται να διαπραγματεύεσαι με την αρτηριακή σου πίεση καθημερινά τουλάχιστον πέντε φορές''!

 

 

 

Αντιγόνη -Ναταλία Βασιλοπούλου

 

 

Copyright © 2017 Μυστική Πύλη - mitrotita.gr Rights Reserved.
SlideBar

Τέλος συζήτησης

SlideBar